Historia Pokera

Pierwsze skojarzenia, jakie nam się zazwyczaj nasuwają po usłyszeniu hasła „Historia Pokera”, to zadymiony saloon na dzikim zachodzie, gdzie banda kowbojów w oparach dymu i alkoholu próbuje szczęścia w kartach. Jako, że zarządzanie bankrollem było im obce, najczęściej oprócz gotówki, do puli wrzucali jeszcze klucze od domów, prawo własności konia oraz zastawiali własne kobiety.

Tymczasem początki historii pokera nie są jednoznaczne. Wiadomo jednak, że nie przekraczają 200 lat. Pierwszy raz słowo „poker” użyte zostało w książce Joe Cowellsa: „Diary of 20-30 Years Spent in America as an Actor” w r. 1829.

Kilka lat później, w 1834 roku wzmianki na temat zasad pokera opisał Jonathan H. Green. On też jako pierwszy najprawdopodobniej nazwał grę najbardziej zbliżoną do tej, jaką znamy dziś pokerem. Wcześniej była ona popularna głównie wśród oszustów i naciągaczy, którzy w ten sposób zapewniali „rozrywkę” pasażerom statków, które pływały po rzece Missisipi.

Na początku cała talia liczyła tylko 20 kart (od dziesiątek do asów), a czterem graczom rozdawano ich po pięć. Kart nie można było wymieniać i nie istniały układy takie, jak strit oraz kolor.

Kojarzenie pokera z kowbojami nie jest oczywiście przypadkiem. Gra ta zaczęła w niesamowitym tempie zdobywać popularność w Ameryce. Podczas okresu „Dzikiego Zachodu” w zasadzie w każdej knajpie, mieszczącej się nawet na najdalszej prowincji można było znaleźć chociaż jeden pokerowy stolik. Wśród pierwszych pokerowych „Championów” można wymienić takie legendy Dzikiego Zachodu jak Wild Bill Hickok, Doc Holliday, „Canada” Bill Jones, Wyatt Earp, Bat Masterson, Bill Rollins, Big Alexander, a z kobiet: Calamity Jane, Poker Alice czy Madame Mustache.

Gry wówczas były twarde, jak i twardzi byli ludzie. Często, zamiast taktyki i szczęścia, o wyniku rozgrywki decydowały umiejętności szulerskie lub szybkość w posługiwaniu się bronią.

Zawodowi szulerzy ogałacali z dorobku całego życia nieświadomych przygodnych graczy, a tych których nie udało się ograć często po wyjściu z domu gry po prostu okradano. Zarówno w czasie jak i w wyniku nieporozumień na tle gry często zdarzały się strzelaniny, bójki czy zwyczajne morderstwa

Charakter i okoliczności towarzyszące w tym okresie grze w pokera skutecznie popsuły na długie lata reputację tej gry czemu jednak trudno się dziwić.

Bezpośrednim poprzednikiem 20-kartowego pokera była najprawdopodobniej pochodząca z Francji gra Poque.

Poker w Stanach Zjednoczonych z początków XIX wieku rozwijał się na terenach zasiedlanych głównie przez Francuzów i zdominowanych przez kulturę francuską. Ze względu na pewne cechy podobieństwa, widoczne szczególnie w elemencie obstawiania gracze mogli nazywać 20-kartowego pokera „poque” a następnie nazwę tę zamerykanizować.

Inną pochodzącą z Francji grą wykazującą cechy podobne do późniejszego pokera była Bouilotte, która w przeciwieństwie do 32-kartowego Poque była rozgrywana właśnie 20 kartami. Z kolei element wymiany kart w pokerze został najprawdopodobniej zapożyczony z angielskiej gry Brag.

Najbardziej prawdopodobnym początkiem pokera – rozumianego jako poker z jego odmianami obecnie powszechnie znanymi – były Stany Zjednoczone środka pierwszej lub początku drugiej dekady XIX wieku. 

Niektórzy badacze starają się udowadniać, że poker pochodzi z Chin, Indii lub Persji, jednak wyniki ich prac nie są jeszcze na tyle przekonujące, aby stwierdzić, że naprawdę tak było.

Na pewno poker rozwijał się przez lata. Grano coraz większą talią kart, wprowadzano nowe układy, a także pojawiały się nowe rodzaje gier, jak poker otwarty czy dobierany.

Wykorzystanie 52-kartowej talii kart pojawia się w roku 1835 opisane w książce Sola Smitha „Theatrical Management in the West and South for Thirty Years„.

Etapem pośrednim między taliami 20-sto a 52-kartowymi było wykorzystanie talii 32-kartowych. Konieczność użycia większej ilości kart wiązała się nie tylko z potrzebą udziału w grze większej ilości graczy ale również z wprowadzeniem układu „kolor” oraz opcji wymiany kart. Pierwsza wzmianka na ten temat pochodzi z tekstu „Bohn’s New Handbook of Games” z 1850 roku.

Poker Stud oraz zasada Jack Pots (konieczność posiadania określonego układu, najczęściej pary waletów lub wyższej do rozpoczęcia rozgrywki) zostały opisane w „The American Hoyle” z 1875 roku. W tym samym wydaniu została również opisana 53-cia karta, tzw. dzika karta („wild”) czyli zastępująca każdą inną.

W roku 1872 poker zaczął wychodzić i zdobywać fanów również poza Ameryką. Tamtejszy ambasador Stanów Zjednoczonych w Wielkiej Brytanii publicznie ogłosił zasady gry w pokera dobieranego.

Historycy twierdzą, że Europejski wpływ na pokera był stosunkowo niewielki, skończył się w 1875 roku, a najbardziej upowszechnionym elementem tej ewolucji było wprowadzenie jokera.

W 1880 pojawił się, obecnie najpopularniejszy rodzaj gry, tj. Texas Holdem. Szybko okazało się też, że gra ta nie jest tylko domeną szulerów, lecz także ludzi podchodzących do niej strategicznie. Jeszcze przed XX wiekiem, w 1896 roku rozpoczęto wydawanie pierwszego magazynu poświęconego pokerowi zatytułowanego Poker Chips.

Wpływ na popularność tej gry w USA miały także decyzje polityczne i prawne. 1910 roku władze stanu Nevada zakazały gier hazardowych. Jednak generalny prokurator Kalifornii uznał Holdema za grę, w której decydującym o zwycięstwie czynnikiem są umiejętności, a nie szczęście, tym samym stwierdzając, iż prawo dotyczące hazardu nie w tym przypadku zastosowania. Pozwoliło to na rozpropagowywanie pokera i dało zielone światło dla różnych pokerowych ewolucji.

W tamtych czasach trzy wersje pokera w różnych okresach zdominowały środowisko:

5 Card Draw – Stworzony podczas Wojny Secesyjnej, stanowił jedną z głównych, a przeważnie i jedyną rozrywkę tamtejszych żołnierzy podczas ich chwil wolnych. Dominował jeszcze przez blisko 100 kolejnych lat. Natomiast odmiana pokera Stud była uznawana za zwykłą grę szczęścia.

7 Card Stud – był kolejną odmianą, która zyskała sobie wielką popularność. Stało się to tuż przed II Wojną Światową. 7 Card Stud utrzymał swoją pozycję najpopularniejszej gry pokerowej przez kolejnych 40 lat w czym pomagało mu rozrastające się Las Vegas, w którym Stud był główną grą karcianą.

Texas Holdem – „Cadillac” wśród odmian pokera. Za początek ekspansji tej odmiany można uznać lata 70-te XX wieku kiedy to Texas Holdem stał się główną odmianą pokera rozgrywaną podczas pokerowych mistrzostw świata, czyli World Series of Poker. Sukces gry wydaje się tym bardziej spektakularny, że jeszcze w 1960 roku 95 % graczy, a w latach 70-tych minionego wieku większość nie miała pojęcia o zasadach Hold’em bez limitu, zagrywając się bez opamiętania w pokera siedmiokartowego.

Warto zauważyć, że zależnie od lat, odmiany te skupiały wokół siebie do 2/3 wszystkich grających. W 1931 roku stan Nevada, w którym obecnie leży Las Vegas zdecydował się zalegalizować gry hazardowe.

Jak wspomnieliśmy wyżej Texas Holdem prawdopodobnie nie byłby obecnie tak znany, gdyby nie wprowadzenie mistrzostw. Według większości źródeł, w pierwszej edycji World Series of Poker wzięło udział siedmiu graczy, którzy także później mieli ogromny wpływ na popularność pokera.

Byli to: Amarillo Slim Preston, Brian „Sailor” Roberts, Doyle „Texas Dolly” Brunson, Walter „Puggy” Pearson, Crandell Addington, Carl Canzon i Johnny Moss. Nieznana jest wysokość puli a zwycięzca został wybrany w wyniku głosowania i został nim Johnny Moss.

Rok później, prawdopodobnie pod naciskiem dziennikarzy oczekujących formy sportowego współzawodnictwa, wprowadzona została formuła eliminacji kolejnych uczestników turnieju aż do pozostania jednego – zwycięzcy, któremu przypadał tytuł Mistrza świata w Pokerze – był nim ponownie Johnny Moss.

W 1972 roku Johnny Moss przegrał w finale z Amarillo Slim Prestonem, który przyczynił się do dalszej popularyzacji turnieju biorąc udział w serii wywiadów. W kolejnych latach powstało oczywiście jeszcze wiele innych odmian pokera. Żadna z nich nie zyskała już jednak aż tak wielkiej popularności. W dzisiejszych czasach oprócz Texas Holdem popularna jest Omaha Poker oraz 7 Card Stud. Zdecydowanie zmniejszyła się popularność, często grywanego w Polsce w minionych latach 5-kartowego dobieranego.

Ze wszystkich danych wnika, że poker jest w tej chwili na absolutnym topie, na jakim nie był jeszcze nigdy w swojej historii. Dodatkowo, współcześnie, rozwojowi pokera sprzyja pokerowy boom w Internecie.

Możliwość gry online w największych turniejach z wieloma ludźmi z całego świata oraz ciągła obecność transmisji telewizyjnych i internetowych kreuje modę na grę, a przy tym tworzy coraz to nowe pokerowe gwiazdy.